Ottomaanse Rijk (Osmaanse Rijk) 1299-1922

OttomanEmpireIn1683

Turkije is een land met een lange veelzijdige geschiedenis, waarin de christelijke en islamitische cultuur dan weer botsen en dan weer vredig met elkaar samenleven. In de tweede eeuw voor Christus kwam Anatolië, zoals Turkije genoemd werd voor de komst van de Turken, onder invloed van het Romeinse Rijk. Het was één van de eerste provincies van het Romeinse Rijk die zich bekeerde tot het christendom. Toen het westelijke deel van het Romeinse Rijk rond 400 na Christus in verval raakte scheidde het Oost-Romeinse (ook wel Byzantijnse Rijk genoemd) met Constantinopel (later Istanbul) als hoofdstad, zich af.

Het Ottomaanse of Osmaanse Rijk ( Turks: Osmanlı İmparatorluğu) was een Turks Islamitisch rijk dat gesticht (1299-1922) werd door de Oguz Turken onder Osman I, de stamvader van de Ottomaanse dynastie en naamgever van dit rijk. Het kan beschouwd worden als de opvolger van het Seltsjoekse sultanaat Rûm. Het Ottomaanse Rijk was een wereldrijk tussen de veertiende en de twintigste eeuw n.Chr., en bij de grootste uitbreiding ervan besloeg het een enorm gebied in Noord-Afrika, Azië en Europa.

De komst van de Turken uit Centraal-Azië naar het Midden-Oosten voltrok zich in twee grote migratiegolven. Tijdens de eerste golf aan het einde van de tiende eeuw stak een groot deel van de Turkse Oghuz-nomaden de Oxus-rivier over en trok verder tot Khorasan (in het huidige Iran) en Azerbeidzjan. Onderweg naar het westen bekeerde een groot deel van deze Oghuz-stammen zich tot de islam. Vanuit Khorasan bouwden deze Turkse nomaden in de elfde eeuw het grote Seltsjoekenrijk op. De Seltsjoeken brachten nieuwe politieke stabiliteit in de verdeelde middeleeuwse moslimwereld en beheersten een uitgestrekt gebied van de Hindoekoesj tot in Anatolië. De Seltsjoeken raakten in conflict met het Byzantijnse Rijk. Met de Slag bij Manzikert begon in 1071 een reeks Byzantijns-Seltsjoekse oorlogen, die ertoe leidden dat rond 1290 het Byzantijnse Rijk als belangrijke macht in Anatolië had afgedaan. Dit opende de weg voor de Turkse volkeren om zich in Anatolië te vestigen. Het rijk van de Seltsjoeken viel in de twaalfde eeuw uiteen in vele kleinere staten.

Met de neergang van het sultanaat van Rûm (rond 1300) ontstond in Anatolië een groot aantal kleine onafhankelijke staten, de zogenaamde Ghazi-emiraten of Beyliks. Het Byzantijnse Rijk was inmiddels ernstig verzwakt en had het grootste gedeelte van Anatolië verloren aan tien verschillende Ghazi-prinsdommen. Een prinsdom in het noordwesten van Anatolië werd vanaf ca. 1280 geleid door Osman I, zoon van Ertuğrul.

Osman I , Osman Gazi of Osman Gazi Han (Söğüt, 1258 – Bursa, 1324)  , “Kara” bijgenaamd voor zijn moed, was de leider van de Ottomaanse Turken, en de stichter van de dynastie die het Ottomaanse Rijk rond 1300 na Christus oprichtte en bestuurde. Het Rijk, naar hem genaamd, zou bekendstaan als een wereldrijk voor meer dan 4 eeuwen, tot het verval aan het begin van de 18e eeuw.

Wapen van de Ottomaanse dynastie.

Wapen van de Ottomaanse dynastie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Osman was onderofficier in het Seltsjoekenleger van de sultan van Rûm. Turkije bestond toen uit veel verschillende en kleine vorstendommen (beyliks). Nadat hij als jongeman was overgegaan tot de islam noemde hij zichzelf “el Gazi”, (synoniem voor veteraan) en strijder voor het geloof. Na de dood van zijn vader, Ertuğrul Gazi , werd Osman de leider van zijn stam, genaamd Kayi, in het noordwesten van Anatolië, niet ver van Constantinopel.Osman bleek een voortreffelijk legerleider te zijn en minder vredelievend dan zijn vader; hij was slim en handig en gold als een expert in wapens. Hij vocht tegen de Mongolen, die destijds het Seltsjoekenrijk binnenvielen. Veel Arabieren en Perzen, op de vlucht voor de Mongolen, sloten zich aan bij zijn leger. Het grondgebied werd uitgebreid ten koste van het christelijke Byzantijnse Keizerrijk onder Andronicus. Het Osmaanse rijk nam toe van 1.500km² naar 18.000km².

In 1299 stichtte Osman – volgens traditionele bronnen – het Osmaanse rijk. Osman stelde ambtenaren aan en deelde land uit aan zijn volgelingen. Het herders- en nomadenleven van de stam werd opgegeven. Als emir onderhield hij goede betrekkingen met de sultan in Konya: ze streden samen tegen het Byzantijnse Rijk. In 1304 veroverde hij Nicea, ook bekend als Iznik. In 1317 droeg hij het bevel over aan zijn zoon Orhan.Osman werd begraven onder een zilveren koepel, zoals hij voor zijn dood te kennen had gegeven. De stad Bursa kreeg een belangrijke functie als begraafplaats voor leden van de Ottomaanse dynastie. Onder zijn nakomelingen zou Turkije een enorm wereldrijk worden met een dynastie die meer dan zes eeuwen zou bestaan en heersen.

Hieronder een lijst van landen in Azie, Europa en Afrika die door het Ottomaanse rijk zijn veroverd:

• Albanië (1478–1912)
• Bosnië en Herzegovina (1463/1481–1878/1908)
• Bulgarije (1393/1396–1908)
• Griekenland (1460–1832/1912)
• Kosovo (1389–1913)
• Kroatië (1526–1699)
• Macedonië (1371/1395–1912)
• Moldavië (1455–1473; 1503–1572; 1574–1600; 1601–1877)
• Montenegro (1478/1499–1878)
• Roemenië (1412–1594; 1601–1877)
• Rusland (1475–1829)
• Servië (1459–1804/1878)
• Slowakije (1543–1686)
• Türkije (1281–1922)
• Ukraine (1475–1792)
• Hongarije (1526–1699)
• Cyprus (1570–1878/1914)

• Armenië (1514–1618, 1727–1735)
• Georgië (1516–1603, 1620–1683, 1727–1735/1878)
• Irak (1534–1917)
• Iran (1514–1529, 1543–1623, 1639–1847)
• Israël (1516–1918)
• Jemen (1517–1839, 1872–1918)
• Jordanië (1516–1918)
• Katar (1871–1916)
• Kuweit (1534–1914)
• Libanon (1516–1918)
• Oman (1551–1552, 1581–1588)
• Palästina (1516–1918)
• Saudi-Arabië (1517–1916)
• Syrië (1516–1918)

• Egypte (1517–1798, 1801–1914)
• Algerije (1536–1831)
• Eritrea (1557–1884)
• Libyië (1521–1912)
• Marokko (1554/1576–1578)
• Sudan (1553–1889)
• Tunesië (1534–1881)

Tijdens de Eerste Wereldoorlog kozen de Ottomanen partij met Duitsland, Oostenrijk en Bulgarije. Zij verloren de oorlog. Ottomaanse Rijk was al geruime tijd aan het verzwakken, maar wist tijdens de Eerste Wereldoorlog zich kranig te verdedigen tegen de geallieerden.De Ottomanen werden teruggedrongen tot hun kerngebied in Anatolië.Het lukte de Ottomanen niet om de oorlog te winnen en viel het eeuwenoude rijk na de oorlog uiteen. Tijdens en kort na de oorlog werden diverse bevolkingsgroepen, zoals de Grieken, Armeniërs, Assyriërs gedwongen te verhuizen. Vele Armeniërs, Grieken en Assyriërs kwamen hierbij om het leven.

In 1920 accepteerde Mehmet VI het Verdrag van Sèvres, hetgeen door veel Turken als vernederend werd gezien. Ataturks beweging in de Turkse Onafhankelijkheidsoorlog kreeg hierdoor veel steun onder de Turkse bevolking. Op 23 april 1920 werd het nieuwe Turkse Parlement opgericht, hetgeen Mehmets regime verder verzwakte. De onafhankelijkheidsleger van Ataturk behaalde grote overwinningen en in 1923 werden de buitenlandse troepen definitief verdreven. Op 24 juli 1923 was Turkije geheel onafhankelijk.

In november 1922 werd Mehmet VI officieel afgezet en werd Mustafa Kemal erkend als de nieuwe leider van Turkije. Na nieuwe vredesbesprekingen met de geallieerden volgde het Verdrag van Lausanne (1923), dat door veel Turken als meer acceptabel werd gezien.In hetzelfde jaar schafte Mustafa Kemal het sultanaat af en stichtte hij de Republiek Turkije.

 

Hieronder volgen, chronologisch, de beis, sultans en kaliefen van het Ottomaanse Rijk:

• Osman I Ghazi (1299-1324; bey)
• Orhan I (1324-1362; bey)
• Murat I (1362-1389; sultan vanaf 1383)
• Bayezid I (1389-1402)
Ottomaanse Interregnum (1402-1413)
• Mehmet I (1413-1421)
• Murat II (1421-1451)
• Mehmet II (de Veroveraar) (1451-1481)

Ottomaanse Sultans

• Bayezid II (1481-1512)
• Selim I (1512-1520)
• Süleyman I (de Grote) (1520-1566)
• Selim II (1566-1574)
• Murat III (1574-1595)
• Mehmet III (1595-1603)
• Ahmed I (1603-1617)
• Mustafa I (1617-1618)
• Osman II (Jonge Osman-13 jaar oud-) (1618-1622)
• Mustafa I (2e Keer) (1622-1623)
• Murat IV (1623-1640)
• Ibrahim I (1640-1648)
• Mehmet IV (1648-1687)
• Süleyman II (1687-1691)
• Ahmed II (1691-1695)
• Mustafa II (1695-1703)
• Ahmed III (1703-1730)
• Mahmut I (1730-1754)
• Osman III (1754-1757)
• Mustafa III (1757-1774)
• Abdülhamit I (1774-1789)
• Selim III (1789-1807)
• Mustafa IV (1807-1808)
• Mahmut II (1808-1839)
• Abdülmecit (1839-1861)
• Abdülaziz (1861-1876)
• Murat V (1876)
• Abdülhamit II (1876-1909)
• Mehmet V (1909-1918)
• Mehmet VI (1918-1922)
• Abdülmecit II als kalief (1922 – 1924).